پـــرســــــــش مـــهر رئیس جــــمهـــــــور

       انقلاب فرانسه....

چهار انقلاب مهم در دنیا رخ دادند . یکی انقلاب ایران ، انقلاب ۱۷۸۹ فرانسه به عنوان یك انقلاب لیبرال، انقلاب ۱۹۱۷ روسیه به عنوان یك انقلاب چپ و انقلاب ۱۹۶۲ الجزایر به عنوان انقلابی با انگیزه‌های اسلامی بودند . و در همه ی این انقلاب ها چهره هایی دلیل عمده یشان بودند .

انقلاب فرانسه حرکت مردمی بود که برای اولین بار به‌ حاکمیت اشرافی فئودالی و حاکم بر فرانسه پایان دادند . نظم اجتماعی حاکم بر فرانسه را که قرن‌ها با اراده‌ی پادشاه عمل می کرد و تحت سلطه ‌ی مطلق او بر زندگی مردم فرانسه‌، محکم و برپا شده بود را فرو ریخت . فروپاشی این نظم خشک ، متمایل به سوی‌ انقلاب‌های اجتماعی ، در سایر اجتماعات انسانی را تقویت کرد و همچنین ظهور دوره ی تازه‌ای را در زندگی انسان ها رقم زد و دلیل تحولات و تغییرات فکری و اجتماعی در قرن های آینده شد. یکی از برجسته ترین چهره هایی که نقطه ی آغازی برای پیدایش این انقلاب بودند ، ژان ژاک روسو بود .

ژان ژاک روسو در روز ۲۸ ژوئن سال ۱۷۱۲ در ژنو به دنیا آمد . او در خانواده‌ ای فرانسوی و پروتستان به دنيا آمد و در سال ۱۷۸۷ در قصر (آرمی نوویل) در اطراف پاریس در گذشت.

از پیدایش انقلاب تا پایان آن ، تمام دستجات و احزاب از عقاید روسو ، کمک گرفته و به افکار وی استناد می کنند . تاثیر روسو در انقلاب فرانسه از این جهت حائزاهمیت است که به آرمان های انقلابیون صورت واضح و روشنی داده است . حاکمیت ملی ، آزادی و مساوات .

جمله هایی از روسو :





قدرت را می توان به دو طریق اندازه گرفت . وسعت خاک و کثرت جمعیت .

هر قانونی که افراد ملت به شخصه به آن رای نداده باشند ، باطل است و قانون مطرح نمی شود .

هیچ شهروندی نباید آنقدر ثروتمند باشد که بتواند دیگری را خریداری کند و هیچ شهروندی نباید اینقدر فقیر باشد که ناگزیر شود خود را بفروشد .

اگر از من سوال شود بدترین ملت روی زمین کدام ملت است ؟ بی درنگ پاسخ خواهم داد : آن ملتی که بیش از همه قانون دارد . کسی که در همه حال در پی انجام کار نیک است و آن کسی که می داند چگونه بر طبق وجدان خود به ندای قانون گوش می دهد ، به هیچ وجه به قوانین دیگری نیاز ندارد .

آزادی را نمی شود بیش از یک مرتبه به دست آورد و اگر از دست رفت ، دوباره به چنگ نخواهد آمد .

حق حاکمیت منحصر به ملت بوده ، تفکیک ناپذیر ، انتقال ناپذیر و تعطیل ناپذیر است . و هیچ گروه یا فردی نمی تواند تصدی و اجرای آن را به خود اختصاص بدهد .

هیچ قانون اساسی رسمیت ندارد ، مگر آنکه تمام افراد ملت درباره ی آن اظهار نظر نمایند .



و ...